Yıllar önce sohbetine katıldığımız bir Edebiyatçı dostumuz “Sözün senet sayıldığı günlerden, her adımın şüpheyle atıldığı bir çağa savrulduk. Küçük çıkarlar uğruna yıktığımız her güven, aslında kendi geleceğimizden çaldığımız bir tuğladır.” dediğinde işin doğrusu o günlerde bu söylemin ne anlatmak istediğini kavrayamamıştık.
Günlük hayatın telaşı içinde farkına varmadan işlediğimiz ama bedelini toplum olarak çok ağır ödediğimiz bir suç var: Güven duygusunu öldürmek.
Sokakta yürürken, ticaret yaparken, komşuluk kurarken ya da en yakınımızla dertleşirken içimizde hep aynı tedirginlik dolaşıyor.
Zihinlerimizdeki o meşhur "Acaba?" sorusu, artık gönüllerdeki "İyi ki" kelimesinin yerini çoktan almış durumda.
Toplumları bir arada tutan en güçlü çimento güvendir.
Yasalar, kurallar ve sözleşmeler elbette düzeni sağlar; ancak gerçek huzuru inşa eden şey insanların birbirine duyduğu itimattır.
Eskiden esnafın el sıkışması senet sayılır, verilen tek bir söz yazılı anlaşmalardan daha bağlayıcı kabul edilirdi.
Ne yazık ki son yıllarda hızla yayılan "gemisini kurtaran kaptan" anlayışı, sözün namus olduğunu unutturdu.
Küçük menfaatler uğruna söylenen yalanlar, tutulmayan vaatler ve arkadan çevrilen işler adeta günlük hayatın sıradan bir parçası haline geldi.
Oysa bir insanın güvenini yıkmak, sadece o kişiyi anlık bir hayal kırıklığına uğratmak değildir.
Aslında onun hayata, geleceğe ve diğer insanlara olan inancını elinden almaktır. Güveni sarsılan insan zamanla kendi kabuğuna çekilir.
Artık kendisine uzatılan her elin altında bir çıkar, her samimi gülümsemenin ardında bir art niyet aramaya başlar.
Bu durum bireysel bir yara olmaktan çıkıp toplumsal bir salgına dönüştüğünde ise ortada birbirine sırtını dönmüş, kapılarını kilitlemiş, yalnız ve sürekli şüphe duyan bireyler yığını kalır.
En acısı da, bu sessiz cinayeti işleyenlerin sergilediği kayıtsızlıktır.
Hatayı kabul edip samimiyetle özür dilemek yerine bahanelerin arkasına sığınmak, "Devir böyle, herkes yapıyor" diyerek bu çürümeyi meşrulaştırmaya çalışmak ya da aldatılan kişiyi "fazla saf ve alıngan" olmakla suçlamak, güven tabutuna çakılan son çividir.
Oysa kırılan bir camı ne kadar ustalıkla yapıştırırsanız yapıştırın, çatlakları ışığı her gördüğünde belli olur.
İnsan kalbi de böyledir, yaşananları affeder belki ama asla eskisi gibi tereddütsüz inanmaz.
Unutmamalım ki güven, bir kez öldüğünde diriltilmesi en zor duygudur.
Süslü kelimelerle, büyük vaatlerle değil; sadece tutarlılıkla ve dürüstlükle yaşar.
Eğer yeniden huzurlu sokaklarda yürümek, komşumuza kapımızı gönül rahatlığıyla açık bırakmak ve yarınlara umutla bakmak istiyorsak, değişimi başkalarından beklemeyi bırakmalıyız.
İşe önce kendi sözümüze sadık kalarak, kimsenin yüreğindeki o saf inancı zedelemeyerek başlamalıyız.
Çünkü güvenin öldüğü yerde, ne gerçek bir dostluk kalır ne de ayakta durabilecek sağlıklı bir toplum.
Toplumları ayakta tutan en temel unsur olan güven duygusu, küçük çıkarlar ve tutulmayan sözler nedeniyle yerini şüpheye bırakmaktadır.
Güveni sarsılan bireylerin yalnızlaşarak toplumsal bir çözülmeye yol açtığı bu süreç, dürüstlük ve tutarlılıkla yeniden inşa edilebilir.